Title : Grandma’s Secret Diary [GSD mini Project]
Part : 1. บทนำ + ลูกแมวตัวแรกของคุณยาย J
Author : Peptein
Rate : PG
ฉันนั่งอ่านสมุดบันทึกประจำวันหรือไดอารี่ส่วนตัวนั้นล่ะ ! แต่มันไม่ใช่ของฉันหรอก ของคุณยายผ้าขาวต่างหาก คุณยายใจดีมากๆ
คุณยายกระซิบบอกกับฉันในวันที่ฉันมาเที่ยวบ้านคุณยายแล้วบอกว่าตัวเองว่าไม่มีใครสนเลย
น่าเบื่อที่สุด อะไรๆก็มีแต่คอม อินเทอร์เน็ต ทำไมไม่เห็นใครอยากเล่นว่าวหรือเล่นกระโดดยางกับฉันบ้างเลย
คุณยายกระซิบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่าวันไหนที่ตัวเองไม่มีความสุขล่ะก็
ไหนลองอ่านไดอารี่ของคุณยายดูดีไหม?
แล้วก็เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับยื่นไดอารี่เล่มสีเขียว เขียวแบบชาเขียวเข้ม
คุณยายบอกอีกครั้งว่า อันนั้นเป็นอันที่คุณยายบันทึกเมื่อตอนเป็นนักศึกษา
เป็นอันที่มีเรื่องราวมากมายที่สนุกสนาน อาจมีบ้างที่จะเศร้า แต่มันก็เป็นสีสันของชีวิตน่ะ
ฉันรับมาและบอกกับท่านว่าขอบคุณค่ะ ที่ให้หนูยืม คุณยายยิ้มให้อย่างใจดี J
นั่นล่ะ
!!
ที่เป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันมานั่งอ่านไดอารี่ของคุณยาย
ไม่มีใครรู้นอกจากฉันและคุณยายเพราะคุณยายบอกว่า ความลับไม่มีในโลก แต่ถ้าคนรู้น้อยเท่าไหร
คุณค่ามันบางทีก็อาจจะมากขึ้นกว่าเดิม ฉันอยากให้ไดอารี่ของคุณยายมีคุณค่ามากขึ้น
ฉันเลยเก็บเงียบไม่บอกใคร.. แต่ถ้าพวกคุณอยากรู้ล่ะก็ได้บางเรื่องเท่านั้นน่ะ!
เช่นเรื่องต่อไปนี้ที่ฉันจะเล่าให้คุณฟังก่อนนอน.. ….
ลูกแมวตัวแรกของคุณยาย
.
.
.
.
.
วันนี้ออกจะร้อนอบอ้าวมากๆ ฉันมีลางสังหรณ์ว่าฝนอาจจะตกก็ได้
เพราะตอนนี้เริ่มเข้าช่วงฤดูฝนแล้ว ฉันโบกมือบอกลาเพื่อนๆที่มหาลัยก่อนที่ฝนจะตก วันนี้ฉันไม่ได้พกร่มมาเนื่องจากเห็นว่ามีแดดเปรี้ยงปร้าง
ได้แต่ภาวนาในใจขอให้ฝนอย่าตกเลย ถ้าจะตกก็ตกหลังจากที่กลับหอพักแล้วเถิด
!!! แต่ดูท่าทางวันนี้จะไม่ใช่วันของฉัน หลังจากที่กำลังเดินกึ่งวิ่งไปหอพัก
ฝนก็พากันตกแบบเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ใยดีต่อคำร้องขอ บางทีท้องฟ้าก็โหดร้ายไปน่ะ =__________= ฉันรีบวิ่งไปที่มินิมาร์ทที่ใกล้ที่สุด
ถ้าวิ่งไปในตัวหอคงจะกลายเป็นสาวน้อยตกน้ำน่ะสิ แต่ที่แย่กว่าสาวน้อยตกน้ำคือ
ช้างตกน้ำแบบฉัน......
พอมาถึงมินิมาร์ทก็เดินไปนั่งบนเก้าอี้หน้าเซเว่น
เพราะตรงมินิมาร์ทคนเยอะจนต้องมูฟร่างกายตัวเองมานั่งตรงนี้
ทันทีที่นั่งลงก็มีสัมผัสบางอย่างที่ทำเอาเส้นประสาททั้งหมดของตนเองส่งกระแสไปยังสมองทันที!!!!!!!!!
“เมี้ยว” พยายามหลอกตัวเองว่ามันไม่ใช่
“แง้ว” ไม่นะ มันต้องไม่ใช่สิ
ถึงขนจะนุ่มก็ตาม
“เมี้ย เมี้ยวๆๆๆ” กรี๊ดด !! ตบะของอิฉันแตกแล้ว แตกแบบละเอียดเป็นผง
สุดท้ายก็ก้มหน้าลงไปมองถึงกับเป็นโรคชนิดที่ร้ายแรงที่สุด ร้ายกว่าโรคหัวใจ !
.
.
.
.
.
โรครักแมวหัวปักหัวปำ...
ฉันยิ้ม
ก่อนจะลูบหัวแมวตรงหน้าที่ยังคงเดินวนเวียนไปรอบๆขา
สิ่งที่ฉันเห็นคือแมวตัวขนาดเล็กประมาณสามสี่เดือน ตัวผอมเกร็ง ตากลมๆ โตๆ ขนสีดำสนิท
ดวงตาสีอำพันมองมาอย่างออดอ้อนและที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆก็คือทำไมแมวถึงเปียกฝนยังงี้และถ้าเป้นแมวจรจัดจริงๆไม่มีทางมาหลบฝนที่หน้าร้านเซ-เว่นหรอกน่ะ.. ก่อนจะร้องอ้อออกมาอย่างแบบ... กูลืมได้ไง !? .. OTL
หอพักไม่ให้เลี้ยงสัตว์
!!!!
และดูท่าแมวจะติดอิฉันแล้ว TT^TT
ฉันลุกเดินหนีแมวก็เดินตาม
สายตาของนักศึกษาที่มาหลบฝนต่างก็พากันมองแบบ... สงสารจังๆ
ฉันก้มลงไปแล้วบอกกับแมวประหนึ่งว่าแมวมันเข้าใจฉันเป็นอย่างดี..
“รอแม่ตรงนี้น่ะลูก” โอเค หอพักไม่ให้เลี้ยง
กูก็จะเลี้ยง ! กูตัดสินใจแล้ว ตัดสินใจหลังจากที่สายตามันมองฉัน....
ฉันลูบหัวหลังจากที่พูดคุยกบัแมวเสร็จเรียบร้อย ก็เดินเข้าไปซื้อนมสดกับทิชชู่มา
พอไปคิดตังก็เจอรุ่นน้องในคณะที่ยื่นผ้าขนหนูมาให้
“พี่ขาว นี่ค่ะ
ผ้าขนหนูเอาไว้เช็ดเจ้าตัวเล็ก” สาว รุ่นน้องในคณะยื่นมาให้พร้อมกับตังค์ทอน
ฉันรับมาแบบงงก่อนจะถามติดตลก
“อะไรคะลูก มีก็ไม่บอกพี่จะได้ไม่ซื้อทิชชู่
ฮ่าๆ” ฉันหยิบมาก่อนจะขอบคุณแล้วเดินออกไป ก้าวแรกที่เดินออกถึงกับจะเป็นลม
น้องเหมียวนั่งรอตาแป๋ว ตายๆ ตอนนั้นเหมือนจะเป็นอาการแบบ.. เหมือนหัวใจจะวาย
นั่งเล่นไปซักพักกับน้องเหมียว ฝนก็เริ่มซาลง
จึงตัดสินใจเอาผ้าห่อน้องแมวไว้แล้ววิ่งไปในหอ ก่อนจะเข้าหอก็ขอทำใจทีหนึ่ง
เผื่อเจ้าของไม่ให้ .... เดินไหล่ตกเข้าไปติดต่อขอพบเจ้าของหอที่เคาท์เตอร์
โอเปอร์เรเตอร์สาวบอกให้นั่งรอที่ล๊อบบี้ก่อน ... เดี๋ยวสักพักจะมา
นั่งรอไปก็กอดตัวเล็กนี้ไป เหมือนเจ้าตัวนี้จะรู้ว่าต้องขออนุญาติ
ดูซิมันเอามือมาตะปปเข้าที่แขนฉัน โอ๊ยๆ ถ้าไม่ได้เลี้ยงเสียใจตาย..
“สวัสดีครับ”
เงยหน้ามาเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้น คุ้นแบบ...คุ้นจริงๆคุ้นมากๆ
พอเงยมาแทบจะตกเก้าอี้ไม่ก็หงายหลังล้ม หัวเขกพื้นแล้วก็ตายจบ. =________=
||||
“น้องรหัสคะ!! มาทำให้พี่รหัสตกใจสมควรตายนะคะ!!”
ฉันบอกเชิงตกใจ บอกมันเชิงว่า กูตกใจน่ะ =__=
“แหะๆ ผมมาธุระแทนคุณป้าอ่ะครับ
ป้าบอกพี่ติดต่อเจ้าของหอ” น้องรหัสทำตาปริปๆ ก่อนจะทำหน้าสงสัย
แต่พอเห็นเจ้าตัวเล็กที่ชูขึ้นก็ร้องอ้อออกมา
“เลี้ยงได้ครับพี่ เลี้ยงเลยๆ” น้องรหัสนามว่า
ฟราย สนับสนุน อนุญาต เชียร์ให้เลี้ยง เลี้ยงได้ เลี้ยงเลย !!!
“เห้ยย มันเลี้ยงได้อ่อ? ป้าแกอนุญาติอ่อ??”
ฉันถามประมาณนี้หอพักป้าแกน่ะไม่ใช่หอพักแก
“อ้าวพี่ไม่รู้หรอ?
กฎที่บอกห้ามเลี้ยงสัตว์เขายกเลิกแล้ว” ฉันทำหน้างงใส่ งงแบบมึนๆ
“เขาส่งหนังสือเวียนกันแล้วน้า
ทุกคนได้หมดน้า” น้องรหัสบอกก่อนจะขอตัวลาไปเลี้ยงสุนัขของตน... ใช่สิ
รู้สึกเมื่อสัปดาห์ที่แล้วรุ่นน้องก็บอกอยู่ว่ามีหนังสือเวียนแต่ไอ้เราก็ติดแต่ติว
สอบแล๊ปกริ๊ง =[]= ||
อุ้มเจ้าตัวนี้ขึ้นหอพักตัวเอง หอพักมีสี่ชั้น
ชั้นล่ะ 10
ห้อง ตัวเราอยู่ชั้นสอง ห้องที่ 2 นั้นไซร้...
เดินเข้าห้องแล้วก็ปล่อยมันลง เปิดไฟเปิดเครื่องปรับอากาศ เปิดพัดลม
เปิดบานเลื่อนตรงระเบียงแล้วก็วางแมวลงข้างเตียง
หยิบเสื้อมาเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดง่ายๆแล้วก็กางเกงวอร์ม
หาพวกฝาปิดกล่องขนมที่ไม่ใช่มาเป็นที่รองใส่นม เทนมลงไปแล้วเลื่อนไปให้แมวตัวน้อยข้างหน้าที่จ้องมองน้ำสีขาวๆ
เก็บเสื้อโยนลงตะกร้าหันมาอีกทีแทบเทนมให้ไม่ทัน ก็แม่ท่านเล่นเลียที่รองจนสะอาด
ใสกิ๊ง จนหมดกล่องนั้นล่ะ ถึงนอนกลิ้งไปมาอย่างหนังท้องตึง หนังตาเริ่มหย่อน ...
ฉันหยิบนมในตู้เย็นมาดื่ม ทิ้งลงถังขยะ หยิบแมวมา
โยนเข้าห้องน้ำ !!
“แง้วๆ” เสียงแมวร้องออกมาอย่างน่าสงสารแต่คนที่กำลังจะฆ่าแมวทางอ้อมด้วยการอาบน้ำก็จะไม่ใจอ่อน! ถ้าไม่สะอาดก็อย่าหวังมานอนด้วย
หยิบกะละมังที่ซักผ้าประจำมาใส่น้ำอุ่นเทแชมพูลงไปหยิบแมวมาใส่อ่าง
แล้วก็เริ่มสงครามกันเลย... ณ จุดนั้นไม่ขออธิบาย TT^TT.....
ฉันปิดไฟ...ปิดกระจกบานเลื่อนๆแล้วหยิบแมวขึ้นมาวางไว้บนเตียงหลังจากที่เราหนึ่งคน
หนึ่งตัวเพิ่งทำสงครามกันเสร็จและฉันก็อาบน้ำเรียบร้อยเสร็จแล้ว.. งั้นเราก็นอนกันเถอะ....
P.s.แมวเพศเมีย ชื่อ เฉาก๊วย ! J
P.s. แมวตัวแรก ที่ตัวเองต้องรับผิดชอบ !
เมื่อก่อนเคยแต่ให้ป้าเลี้ยง -_____-;
สุดท้าย : ถึงแม้ว่าทุกคน
ทุกตัวจะไม่อยากโดนทิ้ง แต่บางทีเราก็อาจโดนทิ้งได้พอๆกับการที่ไม่อยากโดนทิ้ง ถ้าเราโดนทิ้งอย่าไปขวนขวายที่จะกลับไปอยู่จุดเดิม
สร้างคุณค่าตัวเอง แล้วก้าวต่อไปข้างหน้า J
xx/xx/xx
ผ้าขาว
[วิรัญญา สาราวัฒน์]
พวกคุณประทับใจเหมือนฉันไหม? แม้ว่าบันทึกของคุณยายผ้าขาวจะสั้นและอาจจะไม่เป็นที่ชื่นชอบสำหรับเด็กๆ
แต่สำหรับฉันมันเป็นแรงผลักดันเลยล่ะ ดูสิ! คุณยายมีคำสอนด้วย
ฉันทดลองใช้ มันได้ผลที่เจ๋งดีน่ะ พวกคุณลองทำดูไหม? J
Talk
นิยายที่ผมแต่งแบบขาวใสครั้งแรกครับ เป็นไงติชมด้วยนะครับ :)
ชื่อจริงของคุณยายผ้าขาวสมมุติขึ้นมาเอง หากซ้ำชือ่ผู้ใดรบกวนแจ้งทีนะครับ
สั้นหน่อยนะครับ ผมแต่งคล้ายๆไดอารี่เขียนจริงๆแบบลายมือค่อนข้างยาวนะครับ แต่พอพิมลงแล้วสั้นๆ คล้ายSF = ="
Enjoy reading !
.
